نام "صادق هدایت" و "بوف کور" تداعی کننده یکدیگرند همانطور که نام "فردوسی" و "شاهنامه" پی هم می آیند، به طور کلی نویسنده اثر را می آفریند و اثر نویسنده را در ذهن مردم یا حتی ذهن تاریخ بار می آفریند. خواهی نخواهی نام هدایت در حافظه تاریخی مردم فارسی زبان مانده است. شاید بهتر بود می نوشتم تاریخ ادبیات یا تاریخ هنر ما اما چنان همه چیز در این فرهنگ متلاطم و آشفته ما (علی الخصوص بعد از مشروطه) به هم گره خورده است که واقعا تفکیک پدیده ها در ذهن ما ناممکن یا خیلی سخت است. اما حکایت های هدایت و آثار او آ

دکتر سیروس شمیسا کتابی دارند با عنوان شاهد بازی در ادبیات فارسی اولا کتاب چند روز بعد از انتشار جمع آوری شد و همین امر این ظّن را تقویت می کند که شاهد بازی در ادبیات فارسی وجود داشته که هیچ کل ادبیات فارسی بر اساس شاهد بازی بوده ( ادعای صریح ایشان در کتاب) چنانکه اردشیر رستمی در مصاحبه با علی ضیا آن را امری بدیهی دانست و با توبیخ علی ضیا بابت آن مصاحبه و سانسور آن باز بر تقویت این ظّن افزوده شد‌. عصاره استدلال دکتر شمیسا چنین است: - زن در جامعه ایرانی فقط

ماجرا از NLP شروع شد، شبهه شبه علم مطرح شد، غوری در فلسفه علم زدیم، هنوز صحبت از پوپر و ابطال پذیری اش تازه است لائودن هم بود. اعتراف کرد هوش مصنوعی نمی تواند تئوری علمی درست کند با پردازش و مرتب و دسته بندی کردن اطلاعات تئوری علمی درست نمی‌شود. سوالات آشفته و سراسیمه مرا مرتب می کرد موضوعات را دسته بندی میکرد و جواب میداد شبیه کاری که ملکیان در کلاس ها و مناظره ها می کرد اما خوش گفت این خصیصه منجر به برساختن قانون و تئوری علمی نمیشود.

تلاشی در فهم ارتباط فرم و محتوا مقدمه آگاهی یکی از پیچیده‌ترین مفاهیم در فلسفه و علوم شناختی است. پرسش از چیستی آگاهی و چگونگی شکل‌گیری آن، همواره مورد توجه فیلسوفان و دانشمندان بوده است. در این مقاله، به‌جای تمرکز بر «چیستی» آگاهی، بر «چگونگی» شکل‌گیری آن تأکید می‌کنیم و مفهوم «خود-ارتباط» (self-relation) را به‌عنوان ساختاری بنیادین در فهم آگاهی بررسی می‌نماییم. --- خود-ارتباط به‌عنوان ساختار بنیادین آگاهی «خود-ارتباط» به توانایی یک سیستم برای بازتاب و

چکیده این مقاله به بررسی وضعیت انسانی و تاریخی ایرانیان از منظر اگزیستانسیالیسم می‌پردازد و پیشنهاد می‌کند که وضعیت کنونی ایران را می‌توان با مفهوم تعلیق تاریخی خودآگاه صورت‌بندی کرد. این مفهوم، تجربهٔ زیستهٔ شکست‌های تاریخی، گسست‌های اجتماعی و نیمه‌تمامی پروژه‌های فرهنگی و سیاسی را توضیح می‌دهد. در مقابل رویکردهای مرسوم، به‌ویژه دیدگاه بیژن عبدالکریمی، این مطالعه نه به دنبال بازسازی هویت یا اصلاح اجتماعی است، بلکه بر آگاهی بازتابی از تعلیق تاریخی تأکید